تو يكي از همين روزايي كه بي فروغ ميگذشتن به ذهنم رسيد كه چند تا ازين كتاباي عرفاني سر و سلوك رو بخونم شايد چيزي دست گيرم شد،درسته كه ما به گرد پاي عرفا هم نميرسيم اما تو اينجور كتابا ويژگي هاي خدا رو خيلي جالب تصوير ميكنه،يكي ازين كتابها رو برداشتم توي فهرستش چند تا تيتر جالب به نظر اومد:

يكي راه هاي رؤيت و ديدار خدا،يكي نشانه هاي دوستي خدابود.

با اشتياق هر چه تمام تر صفحه مورد نظر رو آوردم.خوشحال بودم.گفتم آخ جون ديگه همه چي تموم شد،پيدا كردم!!تازه چه جورم؟!ديدار؟؟!

نوشته بود راه تحصيل محبت خدا و تقويت ان و آمادگي براي رؤيت و ديدار دو چيز است:

گفتم به به !!ازين بهتر امكان نداره،همه ش دو تا چيز بايد انجام بدي تا خدا رو ببيني،پس چرا تا حالا اكثر آدما انجام نميدن؟؟نكنه سخته؟؟!!

اما خودم رو دلداري دادم و گفتم:حتماً اطلاع ندارن يا تا به حال به فكرش نيفتادن،شايدم ديدن و من خبر ندارم.چون هر كي به چنين درجه اي ميرسه از ما سوي الله ميبره  و چيزي نميگه!!!

خوب،اول:پاك ساختن دل از مشاغل و دلبستگي هاي دنيا،و بريدن از ما سوي و پيوستن به خدا به وسيله ذكر و فكرو آنگاه بيرون كردن دوستي غير خدا از دل،زيرا دل مانند ظرفي است كه زياده از يك چيز در آن نميگنجد.و كمال محبت در اين است كه خدا را با تمام دل دوست داشته باشد و مادامي كه به غير او توجه و التفات ميكند گوشه اي از دلش به آن غير مشغول است و به قدر اشتغال به غير خدا دوستي خدا نقصان ميپذيرد،مگر اينكه التفاتش به غير ازين جهت باشد كه آن صنع خداي تعالي و فعل او و مظهري از مظاهر اسماء الله –تعالي-است.

آسون به نظر ميرسه،اما يه بار ديگه بخونم و با خودم مقايسه كنم......

پاك ساختن دل از مشاغل و دلبستگي هاي دمن كه دلبسته نيستم؟؟!!هستم؟؟جز اينكه اينقدر به لباس و كفش و نميدونم فلان مد اهميت ميدم؟!

جز اينكه اون روز خواهرم يكي از وسايلم رو خراب كرده بود كلي باهاش دعوا كردم؟؟!!

يا اينكه حتي اگه يه روز از دنيا و زرق و برقش دور باشم نميتونم زندگي كنم؟؟!!

يا اينكه اگه فقط يه لحظه به اين فكر كنم كه يكي،يكي كه چه عرض كنم،من كه دم از عشق به خدا ميزنم؟؟!!خدام بهم بگه دنياتو به من بده،ديوونه ميشم؟!دنيام؟؟دنيام كه اينقدر قشنگه؟دنيايي كه همه به هم دروغ ميگن؟؟دنيايي كه حتي نزديكترين دوستت بهت وفادار نيست؟دنيايي كه هر كي فقط خودش رو ميشناسه؟؟و تا اون بالايي دورت پره از دوستاي به ظاهر محترم و خوب!!اما تا يكم كارت گير ميكنه و نگاه ميكني به اطرافت ميبيني هيچ كس رو جز خدا نداري!!دنياي من همش قشنگيه؟؟؟!!نه؟؟؟؟

حالا بذار بعدش رو بخونم حتماً اون رو دارم،بريدن از ما سوي به وسيله ذكر و فكر

بريدن از ما سوي يعني چي؟؟يعني اينكه تا چند روز از دوستات دور ميشي دلت پرپر ميزنه واسه ديدنشون؟

بريدن يعني اينكه لحظه شماري واسه تموم شدن آخر هفته و برگشتن به دانشگاه و ديدن دوستان؟؟!!

اما خدا رو كه اگر چند سالم يادش نباشي،ككتم نميگزه ؟؟!!جالبه؟؟!!

پيوستن به خدا به وسيله ذكر و فكر:ذكر يعني چي؟يعني همين 17 ركعتي كه آخر وقت  دست و پا شكسته با هزار تا دل مشغولي ميخوني؟

نمازي كه توش از فلان مانتويي كه تو مغازه ديده بودي و فلان گردنبند و فلان دوست يادت مياد!!جز اوني كه واسه تشكر از اون داري نماز ميخوني؟؟!!ذكرم كه هر از چند گاهي يه صلواتي يا يه خط قرآني كه اونم يه جورايي توفيق اجباري محسوب ميشه آخه براي رفع فلان مشكلت ميخوني!!

بيرون كردن دوستي غير خدا از دل:

آخـــــــــــــــــــي....!!!قربون خودم برم كه تو ظرف دل من همه كس و همه چيز جا داره جز خدا!!

اين تازگي يام كه ياد خدا ميكنم،خدا فقط 0.0000000000000000000001از ظرف دل من رو جا گرفته،باقيش مال اين و اونه،آخه اونا در ارجحيتن ديگه،اونان كه به من همه چي دادن نه؟؟!!

شايد مورد دوم رو كما بيش داشته باشم!حالا ميخونم خوندنش بي ضرر نيست.

دوم:تحصيل معرفت خدا و تقويت و توسعه آن و مسلط ساختن آن بر دل

خدايي درك نكردم يعني چي؟؟!!اومدم خط بعد،به به..!!تو اين مورد راه حلم داره.

راه اول،يعني بريدن علايق،به منزله پاك ساختن زمين از گياهان خشك است،

و راه دوم،يعني معرفت،به منزله افشاندن تخم در آن است،تا درخت دوستي به بار آيد.

خداي من...؟؟!!اينم كه يه جورايي همونايي رو از من خواسته كه يه عمري دارم باهاشون زندگي ميكنم و خو گرفتم و يه جورايي كاراي روز مره م و علاقگي من.. .

الآن كه اينا رو خوندم،متوجه شدم كه من هنوز رو اولين پله واسه ديدن!!و چه بگم كه دوستي هم قرار ندارم..؟؟!!

پس من تو اين چند سالي كه روي اين كره خاكي زندگي ميكنم،چه كار ميكردم؟؟خودم هم موندم؟؟كه مگه اين دنيا و آدماش چقدر جاذبه داشتن كه تئنستن حتي فكر كردن به اين مسئله رو از من سلب كنن!!حالا كه فكر ميكنم ميبينم جاذبه آدماي اين دنيا در برابر وجود خدا اصلاً قابل قياس نيست!!

مطلب بعدي نشانه هاي دوستي خدا بود،خوندم شايد بتونم تو خودم يه نشونه از دوستي خدا پيدا كنم،نوشته كه:

پس هر كه دوستدار خداون است،او را فرمان ميبرد و از نواهي او دوري ميگزيند و از پيروي شهوات پرهيز ميكند و كسالت و بطالت را وا ميگذارد و پيوسته مواظب طاعت و فرمانبري است و از طاعت او شادمان است و هيچ عبادتي بر او گران نمي آيد.روايت است كه:

"زليخا چون ايمان آورد و همسر يوسف (ع) شد،از يوسف كناره گرفت و يكسره به خداي تعالي روي نمود و به عبادت پرداخت،چون يوسف او را روز به خلوت ميخواند او وعده شب ميداد،و چون شب ائ را دعوت ميكرد به روز مي افكند،يوسف به عتاب آمد كه آن دوستي ها جه شد؟زليخا گفت:اي فرستاده خدا!من تو را وقتي دوست داشتم كه خداي تو را نشناخته بودم،چون او را شناختم دوستي ديگري ر ا بر دوستي او اختيار نميكين و كسي را بجاي او نميخوانم."

ديگر آنكه از ياد خداي سبحان غفلت نكند،بلكه پيوسته به ياد او باشد،زيرا هر كه چيزي را دوست دارد ناگزير آن را و آن چه را كه متعلق به آن است بسيار ياد كند،پس دوست خدا از ياد خدا و ياد رسول او و ياد قرآن كريم كه كلام اوست و تلاوا آن غافل نمي ماند،و دوستدار خلوت و مناجات با اوست تا تنها به ياد او باشد،و با او كمال انس دارد و از مناجات او لذت ميبرد.در اخبار داوود (ع)است:

" دروغ گفت هر كه ادعاي دوستي من نمود و چون شب آمد بخفت،نه دوست ديدار دوست خواهد ؟كه هر كه مرا جويد با وي ام."

چقدر تفاوت؟؟

من نه تنها اينا رو ندارم كه 180 درجه با اين ويژگي ها فرق دارم مثلاً كوچكترين كاري كه تازه يه وظيفه ست نماز خوندن منه و يه جورايي تنها راه حرف زدن من با خداست و واسه من كه هيچي ندارم و دنبالشم تنها همينه!!!اما همين يكي رو هم گاهي به راحتي ترك ميكنم،مثلاً در برابر رفتن به يه  مهموني و يا ...!!

چه كار كنم؟؟خدايا ميدونم كه هنوز دلم كاملاً با تو نيست اما حداقل زبوني ميگم كه :

خدايا من رو به جايي برسون كه فقط تو رو بخوام!!

به جايي برسون كه ظرف دلم فقط جاي تو باشه!!!

جايي كه لحظه لحظه زندگي م،با تو و براي تو سپري بشه!!

اگه من رو لايق ميدوني،كمكم كن.